Blog

Iedereen gelijk

Mijn plan

Toen ik leiding mocht gaan geven had ik een solide plan. Het zou mij niet gebeuren dat ik mensen verschillend ging behandelen. Stel je voor! Dat is vragen om moeilijkheden en eindeloze discussies. Tijdens die beginperiode was het zoeken naar wat ik nu mijn stijl van leidinggeven zou noemen. Toen was het vooral een zoektocht naar wat werkte. Want gek genoeg was heel snel duidelijk dat mijn solide plan niet werkte.

Maar goed, iedereen gelijk dus. Een volledig onhoudbare stelling. Al was het maar omdat het team uit heel verschillende mensen bestond. Verschillend wat betreft leeftijd, ervaring, persoonlijkheid enzovoort. Niks gelijks aan. De één wilde graag gedetailleerde opdrachten, terwijl de ander liever wist waar het heen moest en dan zelf zijn weg zocht.

Hetzelfde werkt steeds anders

Voor mij kwam het inzicht door verschillende stijlen van werkoverleg. Ik heb het persoonlijk altijd fijn gevonden als er tijdens zo’n overleg ook ruimte is voor andere, niet werkgerelateerde zaken. Maar dat geldt natuurlijk niet voor iedereen. In het ene geval was het lijstje met vragen over het werk waar het over ging, bij de volgende kwam dat als laatste ook nog even voorbij. Daarvoor hadden we het over nieuws, ontwikkelingen in de organisatie en hoe het thuis ging.

Ik vroeg mij af waarom ik werkoverleg inrichtte zoals ik deed en begreep dat het volledig overeenkwam met mijn persoonlijke voorkeur. Ook was meteen duidelijk waarom sommige gesprekken heel makkelijk gingen en andere meer op een soort gevecht leken. Ik herinnerde me ook wanneer ik met mijn leidinggevenden botste. Als er tijdens het werkoverleg, voor mijn gevoel, geen ruimte was voor mij. Als hij stug vasthield aan het lijstje en mij zo snel mogelijk de deur weer uit wilde hebben. En hier zat ik, mijn voorkeur aan anderen op te dringen. Ik creëerde mijn eigen stroeve gesprekken en lastige overleggen.

Wat werkt voor jou?

Vanaf dat moment kon ik me bewuster af gaan vragen wat de voorkeur van de ander was en hoe ik daar bij aan kon sluiten. Soms deed ik dat door na te gaan wat ik van iemand wist en wat dat zei over de voorkeursstijl. Soms vroeg ik het aan iemand. Wat is voor jou prettig en werkbaar? Waar ligt de balans? Langzaam maar zeker gingen de overleggen soepeler en ging mijn relatie met de teamleden er op vooruit. Het gaf ook ruimte om te praten over wat we belangrijk vinden. Ik kreeg de kans om uit te leggen waarom ik het belangrijk vind om het ook te hebben over dingen die niet op de lijst van taken en verantwoordelijkheden staan. Kortom, we leerden elkaar beter kennen.

Vragen nav deze blog?

Bel of mail me gerust! Ik help je graag verder. 06 51404037 of lindsie@vakkundigleidinggeven.nl

Meer blogs

Verander de focus

Leidinggeven gaat altijd over jezelf, anderen en de organisatie. In een ideale wereld is er een balans tussen die drie perspectieven. In de realiteit zal

Read More »