Blog

Hoeveel moet je weten? (deel 2)

In deel 1 van dit blog ging over het kennen van de mensen aan wie je leiding mag geven. Terwijl ik dat schreef kwam de gedachte bij me op dat het slechts een deel van het verhaal is. Het tweede deel van het verhaal gaat meer over de werkende mens en zijn of haar wensen, dromen en zelfs nachtmerries. Het gaat over mensen kennen in de zin van talenten, kennis en vaardigheden.

Ik weet dat velen nu denken aan de POP of het jaarlijkse beoordelings- of evaluatiegesprek. Daar heb ik natuurlijk ook mee gewerkt, want een beetje HR afdeling heeft de zaakjes op orde en zorgt dat dat gebeurd. Met procesbeschrijvingen, formulieren en regels. Het is nooit echt mijn ding is geweest. Eén keer per jaar met iemand een gesprek hebben over hoe het gaat, als werkende mens, is wat mij betreft echt te weinig.

In de gevallen waar de HR-processen minder strikt geregeld waren heb ik me er dan ook niet echt druk om gemaakt. Ik vond en vind het veel belangrijker om regelmatig met iedereen, individueel en gezamenlijk, van gedachten te wisselen over hoe het gaat. Met ieder individu zelfs wekelijks of tweewekelijks. Dat hoeft niet lang te zijn. Een half uur tot een uur is genoeg. Als je nu denkt dat je daar helemaal geen tijd voor hebt, dan heb je wat mij betreft iets niet begrepen over het vak leidinggeven. Als je zoveel operationele taken hebt of aan zoveel mensen leidinggeeft dat je ze niet wekelijks of tweewekelijks individueel kunt spreken, dan klopt er iets niet.

In die korte en regelmatige gesprekken krijg je een goed beeld van wat iemand doet, wat iemand kan en wat hij/zij nog wil leren. In het geval van een nieuwe activiteit of de opstart van een project waren de gesprekken nog frequenter. Als je elkaar na een maand pas weer spreekt en er blijkt van alles vastgelopen, dan ben je een maand kwijt. Het gaat je dan veel meer dan 30 minuten per persoon per week kosten om dat weer op de rit te krijgen. Terwijl je in korte regelmatige gesprekken je samen steeds stapjes kunt zetten, die op termijn een reuze-sprong zijn.

Tijdens die gesprekken is het van belang dat je steeds de richting in de gaten houdt en deelt. Gaat dat wat we doen de goede kant op? Draagt het bij aan onze doelen? Ik heb er als leidinggevende zoveel mogelijk voor gekozen om die doelen te delen. Hele presentaties en verslagen van overleggen waar ik aan deelnam heb ik gedeeld. Die kaders, het lonkend perspectief, het antwoord op de vraag waarom we dit doen, is heel belangrijk. Het werkt gewoon prettiger als je weet waar je aan bijdraagt. Dus eigenlijk is wat je moet weten als leidinggevende driedelig; wat houdt mensen thuis bezig, wat houdt ze op het werk bezig en waar dragen we aan bij.

Vragen nav deze blog?

Bel of mail me gerust! Ik help je graag verder. 06 51404037 of lindsie@vakkundigleidinggeven.nl

Meer blogs